In DVGW-werkblad W 400-2 worden verschillende procedures voor waterdruktesten van pijpleidingen meer in detail uitgelegd.

Naast de drukverliesmethode is er de waterverliesmethode en de visuele inspectie met bedrijfsdruk.

Waar moet op worden gelet bij het uitvoeren van een visuele inspectie met bedrijfsdruk?

Integraties in een nieuw leidinggedeelte kunnen niet aan een onafhankelijke druktest worden onderworpen. Bij de visuele druktest moeten de pijpleidingonderdelen vrij liggen, met uitzondering van een rol. Hier is het voldoende als alleen de verbindingspunten zichtbaar zijn. Integraties, reparatiewerkzaamheden en nieuwe buissecties tot een maximale lengte van 30 m (zonder beperking met betrekking tot de nominale maat) en met maximaal vijf buisverbindingen moeten worden gecontroleerd.

Bij verbindingen kan de dichtheid met name worden bepaald door ze twee keer met een tussenpoos van ten minste een uur te inspecteren.

Aanbeveling: Wij raden als bedrijf aan om de activiteiten te documenteren door een drukrapport op te nemen met het meetapparaat voor de duur van de druktest. De apparaten zijn in de regel bij de opdrachtgever verkrijgbaar en er is nauwelijks extra inspanning. Dit toont professioneel werk, zelfs met een vereenvoudigde procedure. De datum, tijd en testdruk, evenals de testtijd zijn inzichtelijk en controleerbaar.

Waarop moet worden gelet bij de methoden voor drukverlies en waterverlies?

Afhankelijk van het materiaal van de pijpleiding kunnen vier verschillende methoden worden gebruikt voor de methoden voor drukverlies en waterverlies:

  • de versnelde normale procedure voor buizen van nodulair gietijzer en staal met cementmortelbekleding
  • de door invloeden geminimaliseerde normale procedure
  • de contractietest voor buizen van PE en PVC
  • de normale procedure voor alle pijpleidingen

Bij iedere test moet de invloed van de temperatuur op de pijpleiding in acht worden genomen. De temperatuur van de buitenwand van de buis mag niet hoger zijn dan 20 °C. Bij met name PE- en PVC- buizen hebben een hogere temperatuur en een lange testduur meer effect op het testresultaat van de druktest, aangezien het buismateriaal onder verwarming uitzet. Vrij liggende leidingen moeten worden beschermd tegen direct zonlicht door een afdekking. Te hoge temperaturen en temperatuurveranderingen hebben een grote invloed op het verloop van de druktest. Ook de levensduur van de buis kan worden verkort door te hoge temperaturen in verband met hoge testdrukken.

Test secties en testdruk

De testmethode, de procedure en ook de testdruk worden door de opdrachtgever bepaald.

De testdruk kan worden berekend. We spreken hier van  Systeem testdruk (STP = System Test Pressure) en voor de berekening is de MDP (Maximum Design Pressure/maximale systeemwerkdruk) nodig. De waarde van de MDP wordt bepaald door de operator ( bijvoorbeeld 10 bar).

De volgende berekening is zonder drukstootberekening:

STP = MDP x 1,5

of

STP = MDP + 5,0 bar

De lagere waarde is van toepassing op verder gebruik.

De pijpleiding moet in zijn geheel worden gecontroleerd of, indien nodig, in secties worden verdeeld. De testsecties moeten zo worden gedefinieerd dat de testdruk STP wordt bereikt op het laagtepunt en ten minste 1,1 keer de waarde van de systeemwerkdruk MDP wordt bereikt op het hoogtepunt. De benodigde hoeveelheid water moet aanwezig zijn en zonder problemen kunnen worden afgetapt, anders moet de testdruk STP binnen een vooraf bepaalde tijd kunnen worden geproduceerd.

De voor de test benodigde meetapparatuur moet op het laagste punt van de testsectie worden aangesloten. Een hoogteverschil beïnvloedt de druk in de leiding, 10 m waterkolom komt overeen met ca. 1 bar drukverschil. Als we het meetinstrument op een hoog punt in heuvelachtig terrein op de leiding aansluiten, kan het tijdens de test overbelast raken. Omdat de druk op het lage punt bestaat uit de testdruk op het hoge punt plus de druk als gevolg van de geodetische hoogte.

Drukverschil bij hoog- en laag punt

Tief-und-Hochpunkt

Vereiste apparaat technologie

  • Registrerende elektronische drukmeetapparatuur: resolutie 0,01 bar
  • Controlemanometer: resolutie ≤ 0,1bar
  • Temperatuursensor: resolutie ≤ 0,1K
  • Watermeter: resolutie ≤ 0,01Liter, gesorteerd op de hoeveelheid water die bijvoorbeeld wordt afgevoerd
  • Overdrukbeveiliging
  • Pomp: handpomp of elektrische pomp (voor kunststof leidingen vanaf een volume van> 0,1 m³)
MPP-DruckTest-memo

Wat is de waterverliesmethode?

Hier uitgelegd aan de hand van het voorbeeld van de versnelde normale procedure. (Interne druktest voor nodulair gietijzeren en stalen buizen tot DN 600 met cementmortelbekleding).

  • Meetmethode wordt zelden gebruikt
  • Technisch alleen met veel moeite te realiseren
  • Luchtzakken kunnen verwaarloosd worden

De waterverliesmethode beschrijft een drukvaltest.

Lucht in de te testen buis is problematisch omdat deze de dichtheid bij licht lekkende buizen compenseert. Met de drukvaltest kunnen we een statement maken over het resterende luchtvolume in de leiding. Na de voorbereidende test- en verzadigingsfase wordt een hoeveelheid water uit de pijpleiding gehaald, die moet worden gemeten om een ​​drukval te bereiken die overeenkomt met het respectieve nominale diameterbereik.

Hoofdbeproeving bij de waterverliesmethode

De hoofdbeproeving duurt een uur. Het toelaatbare verzadiging gerelateerde waterverlies wordt berekend met:

∆ Vtoelaatbaar   Toelaatbaar waterverlies (cm3 )

k                         Evenredigheidsfactor, k = 1m/ cm3

DN                      Nominale maat (zonder eenheid)

L                         Leidinglengte (m)

Als het huidige testgedeelte bestaat uit drukleidingen met verschillende nominale maten, dan kan het toelaatbare waterverlies eenvoudig berekend worden met de volgende formule:

Het waterverlies gaat gepaard met een drukdaling, die wordt gecompenseerd door aan het einde van de hoofdtest water toe te voegen. Dit zal de systeemtestdruk herstellen.

Het volume van toegevoegd water komt overeen met het werkelijke waterverlies tijdens de hoofdtest.

Het volume kan tijdens het toevoegen van water, vooral bij kleine hoeveelheden, alleen met grote moeite worden bepaald. Daarom kunnen we het volume gemakkelijker bepalen na het bereiken van de systeemtestdruk: door het water in de maatbeker af te tappen en op te vangen totdat de gemeten druk aan het einde van de één uur durende hoofdtest is bereikt. Als het werkelijke waterverlies ≤ ∆ V toelaatbaar, wordt de leiding als dicht beschouwd en is de test geslaagd.

In het derde deel van onze blogserie over de basisprincipes van waterdrukbeproevingen gaan we dieper in op de drukverliesmethode. De drukverliesmethode is de meest gebruikte meetmethode en kan zonder veel moeite technisch worden geïmplementeerd. De DVGW beveelt daarom de drukverliesmethode aan voor het uitvoeren van druktesten.